Hey

Vorige week zondag ging de cross te Lebbeke door en dit in wel zeer barre weersomstandigheden. Wind, regen, modder, concurrentie, alles was zowat aanwezig om er een mooie, maar vooral loodzware cross van te maken. Om 14:45 mocht ik starten. Eerst nog wat opwarmen, in de mate van het mogelijke met dat slechte weer en dan nog even wat stretchen en enkele versnellingen doen. 10 minuten voor het startschot werd gegeven, brak de hel los in Lebbeke. De tenten werden zo goed als omver geblazen. Gelukkig konden enkele helpende handen dit voorkomen, haha. En ook de hemel sluizen werden volledig open gezet. Uiteindelijk stonden we al allen helemaal verkleumd aan de start, maja das cross he. Daar weerklonk het startschot en er werd heel wat gedrumd en geduwd, waardoor ik mijn start wat had gemist. Zo rond een 15de plaats kwam ik na 200m door. Al snel schoof ik enkele plaatsen op en kon ik na 400m de kopgroep vergezellen. Er werd niet echt super snel gelopen. Dat weer zal er wel voor iets hebben tussen gezeten zeker :). Er werd zo ongeveer nog een 250-tal meter gelopen en toen kwam Steven Casteele uithalen met een verschroeiende versnelling. Enkel Ward Oosterlinck kon volgen. Ik liep toen in 4de positie. Ik volgde nog even het tempo van Brecht De Meulenaere. We hadden 1 ronde afgelegd en moesten nog 2 ronden door dit stormweer lopen. 500m verder ging ik over Brecht, in de hoop nog wat dichter te komen bij Steven en Ward. Steven was ondertussen weggelopen van Ward. En ook ik deed hetzelfde met Brecht. Het gevoel was heel wat beter dan de vorige crossen en daar was ik heel blij om. Ik probeerde mijn 3de plaats veilig te stellen, maar vooral nog naar Ward toe te lopen. Ik kwam stelselmatig dichter en op het einde voelde Ward mijn hete adem. Maar hij had uiteindelijk nog 2' voorsprong. Steven was de verdienstelijke winnaar met een voorsprong van 9 seconden.
Ik was tevreden dat het beter ging, maar nog niet zoals het zou moeten gaan. Ik probeer nu mijn bloedwaarden op te krikken en hopelijk komt alles in orde tegen het Belgisch Kampioenschap dat volgende week zondag doorgaat in Oostende. Ook daar zal het ongetwijfeld ploeteren worden.
Mijn goeie vriend, Jonas Icket, heeft de form te pakken, maar moest het onderspit delven tegen de wind. Het ziet er in ieder geval goed uit voor hem om er een mooie prestatie neer te zetten. Ook Griet De Waele en Ine De Stoop namen deel en testen voor de laatste keer hun conditie. En dat ze beiden in orde zijn, was duidelijk te zien. Griet eindigde op een knappe 2de plaats en Ine werd even knap 6de. Proficiat.
Ook Gaby De Vos wil ik een proficiat wensen met de wederom zeer mooie foto's.

Ook verscheen er in de krant een artikeltje over de cross, dit werd geschreven door Xavier Rondas. Bedankt.

Jonas

KRANTENARTIKEL:

Hey

De voorbije 2 weken had ik niet veel tijd om hier nog eens iets van me te laten horen. Ik heb heel wat werk met mijn initiator cursus die ik volg te Lokeren, maar ook voor school moest ik natuurlijk wat werken. Zo moest ik een boek lezen, verder werken aan het sportjaaroverzicht en heel wat grote toetsen leren. Pfff, dat was efkes veel.

PK te Ninove:
De week voor het Provinciaal kampioenschap had ik een zeer goede wedstrijd gelopen in Vilvoorde, ik dacht dat ik de form weer te pakken had na mijn blessure en hoopte dus op een mooie prestatie. Dit was enigszins anders. Ik startte uitstekend en nam de eerste 500m voor mijn rekening, maar voelde toen al dat het niet mijn dagje was. Het liep voor geen meter. Ze staken me voorbij en ik probeerde nog aan te klampen. Na 1 b-ronde te hebben afgelegd, moest ik vooraan de rol lossen. Er volgden dan nog 2 loodzware c-rondes. Alhoewel het parcours er snel bij lag. Het ging niet, één voor één staken ze me voorbij. Ik probeerde de schade zo veel mogelijk te beperken en kwam uiteindelijk op een 11de plaats aan. Waarvan ik als 7de eindigde van het jaar '93. Een teleurstellend resultaat. Maar ik heb toch weer wat wedstrijdritme opgedaan. Een off-day zou wel eens de oorzaak kunnen zijn.

Cross te Izegem:
De week erna, 14 februari, liep ik een cross in West-Vlaanderen. Deze ging door in Izegem. Ik wou mijn slechte prestatie van het PK snel vergeten en nu goed presteren. Er was heel wat tegenstand en dat vond ik goed. Ik startte wederom goed, maar moest alweer lossen. De benen draaiden vierkant. Dat was niet leuk. Dit kan geen toeval meer zijn dat ik 2 crossen achter elkaar slecht loop. Het enige wat ik goed vond aan deze cross was, dat ik op het einde nog eens goed kon spurten. Maar het was ook niet meer dan dat. Ik eindigde nu ook als 7de.

Wel wil ik al mijn trainingsmakkers een dikke proficiat wensen met hun mooie prestaties. Zowel op het PK als in Izegem. Dat belooft voor de komende veldlopen.

Na deze mindere prestaties dacht ik dat mijn trainingen misschien niet de enige reden konden zijn. Daarom bracht ik een bezoek aan de dokter. Na een bloedanalyse weet ik welke tekorten ik moet wegwerken.

Hier nog enkele foto's van het PK. Getrokken door Gaby De Vos. Bedankt.

Jonas

Hey

Vorige week zondag liep ik mijn 2e cross na mijn blessure.
Deze ging normaal doorgaan in Uitbergen, maar aangezien het daar heel slecht ligt om je voeten om te slaan, hadden we 2 dagen voor de cross nog beslist om in Vilvoorde te lopen. Een heel nieuw parcours voor me. Want daar had ik nog nooit eerder gelopen. Ook op sneeuw en ijs had ik nog nooit een wedstrijd gelopen. Het was dus afwachten hoe dat ging aanvoelen. Al vlug waren er enkele stukken van het parcours ontdooid met als gevolg glibberige, plakkerige modderstroken. Toen we aankwamen, moesten we even zoeken hoe het parcours hier in elkaar zat, want dat was even onduidelijk. Na verloop van tijd wisten we hoe de vork aan de steel zat. Een zeer mooi bos parcours met modder, sneeuw en 2 lange, maar redelijk licht oplopende heuvels. Ik had er zin in, het was een goede test om te kijken hoe ik geëvolueerd was. De start werd gegeven om 14:20. Iets later dan dat er op het schema stond, dus zorgen dat ik geen kou kreeg. Ondertussen was ik ook al enkele concurrenten tegengekomen. Deze waren Sander Heemeryck en Robbert Struyven. Ik wist meteen wat me te doen stond, zorgen dat ik mee was en kijken tot hoever ik mee kon gaan met hun tempo.
Ik startte vrij goed en liep achter Robbert, Sander en Sam. De start zelf was niet heel rap, maar deze was dan ook wel 265m bergop. We maakten een bocht naar rechts in een klein stukje bos waar er ondertussen heel wat modder lag. Eenmaal we uit het bos waren, moesten we op een zeer smal stukje aarde lopen. Daarna volgde een lange afdaling tot helemaal onderaan het parcours. Nog altijd liep ik op een 4de plaats. Even draaien naar links en dan begonnen we aan de eerste klim, maar voorbijsteken kon zeker niet, want het was daar amper 1m breed. Ook de talrijke boomwortels zorgden ervoor dat het altijd uitkijken was, want een foutje is snel gemaakt. Toen we boven kwamen moesten we kort naar beneden en 100m verder weer omhoog. Deze klim lag nog op een 300 à 350m van de aankomst en was de lastigste van de twee. Sam moest net hiervoor een gaatje laten en ik had het juist op tijd gezien om zo mee te gaan in het spoor van Sander en Robbert, die er een hoog tempo ontwikkelde. Ze hadden een meter of 5 voorsprong genomen en ik probeerde naar hen toe te lopen, maar toen we aan de 2e ronde begonnen en ik er bij was, plaatste Sander een versnelling. Ik moest weer lossen net als Robbert. Weer uit het bosje gekomen, had Sander al een voorsprong bijeen gelopen van 30m. Een serieus gat om nog dicht te lopen. Met een goed gevoel dat ik bij de eerste 3 zou eindigen, zette ik alles op alles om weer bij Sander te komen. In de lange afdaling, net voor de eerste beklimming, had ik Robbert te pakken. Deze liet ik meteen achter. Robbert kreeg een terugbots van zijn te snelle start, maar eindigde toch nog als 4de. Ondertussen was ik boven en had als enige doel om Sander terug te halen. Maar ja, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik deed er alles aan en ontstond er een jojo effect. Soms was het 20m en dan weer 30m. Ik kwam dus eigenlijk geen stap dichter. De laatste ronde was een feit en ik bleef ervoor vechten. Ik voelde dat ik na de lange afdaling dichter gekomen was en versnelde op de eerste beklimming. Het was naar eigen zeggen fenomenaal. Ik dichtte het gat van 30m en zat op het einde van de klim in zijn spoor. Die adrenaline in mij was super. Ik ging meteen over hem en verhoogde het tempo in de laatste, zware beklimming. Hij bleef bij mij lopen en loste geen meter. Ze riepen hem vooruit en zeiden dat hij nu over me moest gaan. Ik versnelde nogmaals toen hij zo goed als naast me kwam lopen. Ik ging op dat moment al ontzettend diep maar wou zo graag die overwinning. Ik weet niet hoe ik het deed, maar ik stak nog een tandje bij en Sander brak. Ik bleef doorgaan, want ik wist niet hoever hij nu precies achter me zat. Ik was zo blij de laatste 20m. Ik wist dat ik eindelijk nog eens een overwinning te pakken had, en dat voelde zeer goed aan. Ik denk niet dat ik al ooit zo diep ben gegaan als toen. Ik ben gewoon blijven gaan tot het uiterste. Sander werd een sterke en verdienstelijke 2de op 6'. Op de 3e plaats stond ene Pieter die op 25' van mij eindigde en Robbert kwam op 33' van mij aan. Ik was heel erg tevreden en het voelde goed om nog eens bovenaan op het podium te staan. Niemand had nog verwacht dat ik terug zou komen bij Sander, maar ik deed het toch. Ik had zelf ook nooit verwacht dat ik al zo goed ging lopen. Ook Jonas Icket liep een zeer sterke wedstrijd en kwam op een 7de plaats aan. Proficiat.

Nu is het uitkijken naar het Provinciaal Kampioenschap dat morgen doorgaat in Ninove. Ik zie het helemaal zitten, niets moet en alles mag. Voor het eerst na 2 jaar ben ik niet bij de favorieten gerekend wegens mijn blessure. Ik hoop op een mooie prestatie, je weet maar nooit he. Maar er zijn er toch 2 die er de laatste tijd bovenuit steken, deze zijn Natan Reuter en Lodewijk Roeygens. En daarna volgen nog enkele die het kunnen uitvechten voor een 3de plaats. Ik rekende er vorige week niet op, maar na mijn goede prestatie in Vilvoorde, zal ik trachten mijn titel voor de derde maal achter elkaar te verlengen. Al zal dat een wel zeer zware opgave worden. Zo niet dan is het niets, want mijn beste form moet nog komen. Ik heb er dan ook geen doel van gemaakt. No stress dus. Lopen, Lopen en nog eens lopen is het enige wat ik kan doen om misschien voor een verassing te zorgen.
Ik wens iedereen alvast veel succes.

Jonas